Almost in Love

Door Hans d’Olivat, verschenen in de vierde Almost in Elvis, getiteld If You Don’t Come Back.

Ik draai hem eigenlijk bijna nooit, want je bent verliefd of niet. Niet bijna of een beetje, hoe hoog ik Hazes ook acht. Janee; zo gemakkelijk maak ik mij er niet vanaf, want hij glijdt uiteraard wel lekker naar binnen, ook al is het met terugwerkende kracht natuurlijk de stomste hitplaat van da King, met A lil’less conversation èn Rubberneckin’ als recentste noteringen. En nu? Is het wachten op Edge of reality als emocore, Charro in technotrance, Clean up your own backyard op microwave en – de Colonel verhoede – het titelnummer ge-ar&biet, tenzij door Robbie Williams, want zo ben ik dan ook wel weer. Kortom; niks mis mee, Almost in love. Zeker niet aangezien ik reeds halverwege kant twee steevast op zoek ga naar die andere zelden gedraaide plaat: Elvis’ greatest shit!
Fifty million Elvisfans can be wrong, lieve mensen. Waar ik vroeger moest lullen als Parker om toch heus devote vrienden te wijzen op de eenzame pracht van Singin’ tree, probeer ik het niet eens meer met Dominic the impotent bull, There’s no room to rhumba in a sportscar, Confidence (mèt Kurt Russel!) of He’s your uncle not your dad. En dat terwijl ik deze hymnen toch beschouw als welkome afleiding/aanvulling op wat we allemaal al wisten. Laat staan dat ik in het openbaar wordt betrapt op mijn diepe liefde voor Queenie wahine’s papaya, de onbetwiste monsterhit in ’t genre. Gaat dat horen! Van groen vinyl maar liefst, met blanco labels, een bonusrecept van dr. Nick himselvis (d.d. 15-08 1977) en gestoken in een hoes die alle andere overbodig maakt, ja zelfs die van de Clash, maar die moet je met eigen ogen zien. Ja hoor´s hier; zelf heb ik er jarenlang naar lopen zoeken, het is met voorsprong mijn duurste elpee ooit; ga ´m zelf mar kopen. Hot damn tamale! En de alternatetakers onder ons zullen wel moeten, want het zijn er maar liefst negen, recht van video als je het mij vraagt, mèt conversatie. Hebben we het nog niet over de natte droom van Ben Liebrand, de eerste Elvisremix ooit, te weten Do the Clambake, waarmee we weer terug zijn bij AiL.
Beide platen klinken trouwens nergens naar, nog een overeenkomst. Wat nou zwembadplaat? De badkamer hooguit, geknield voor de toiletpot, in gedachten bij Hem in Zijn laatste momenten, waarin het leven zich als een van Zijn eigen films aan hem voorbijtrekt. Lijkt me sterk dat hij The bullfighter was a lady in de mond bestorven lag, maar je weet het niet. Zou zomaar kunnen.