almost in love

Door Piet Dirkx, verschenen in 6e editie Edge Of Reality.

Ik was aangenaam verrast toen ik werd gevraagd een recensie te schrijven over een plaat van Elvis. “Natuurlijk wil ik dat”, was mijn eerste reactie, “welke LP?”
“Almost in love? Nooit van gehoord!” Maar ja, van Elvis zijn zoveel platen uitgebracht.
Het bleek een LP uit 1970, uit zijn zogenaamde come back-jaren. Dat viel me enigszins tegen. Ik ken Elvis vooral van de eerste jaren, als jonge zanger, rebels, swingend. Niet dat ik die periode heb meegemaakt, maar als muziekliefhebber is dat nu eenmaal de periode waar het bij Elvis om gaat. De tijd van de rockabilly, de jaren vóór zijn diensttijd. Ik heb een oudere broer die me die tijd heeft leren kennen. Avonden vulden we met het draaien van rock’n’roll, het liefst van de originele 78-toeren platen. Niet alleen Elvis, maar ook Chuck Berry, Fats Domino, Little Richard en ga zo maar door. Elvis was eigenlijk een vreemde eend omdat hij blank was, maar klonk als een neger. Heel anders dan de slappe hap van Bill Haley en zijn Comets, die de rock ‘n’roll bij een groter (blank) publiek introduceerde. Elvis was anders, zong anders, deed anders. Ik spreek nu over de periode van ongeveer 1955 tot 1958. De exacte jaren weet ik niet precies meer. Dan moet Elvis in dienst. Daarna werd zijn muziek slapper, zijn populariteit groter.
Een LP dus uit 1970 kon ik niet anders dan met grote scepsis aanvaarden en gaan beluisteren.

Tot mijn verbazing blijkt de LP Almost in love een verzameling filmsongs. Ik ben sinds jaar en dag verzamelaar van filmmuziek en bijzonder geïnteresseerd in musicals, dus met een onverwachte spanning leg ik de plaat op mijn draaitafel.

Elvis heeft ongeveer 30 films gemaakt sinds zijn eerste in 1956. Zijn laatste film maakte hij in 1969. Op Almost in love staat muziek uit zes van zijn laatste films. Slik. Kan dat goede muziek zijn? Met hernieuwde vrees laat ik de naald zakken op het zwarte vinyl. Rustige klanken, een mellow mood klinkt uit de boxen. De naamgever van de LP uit de film Live a little, love a little uit 1968 draait haast ongemerkt naar zijn einde. Uit dezelfde film staan nog twee songs op deze kant waaronder A little less conversation, het lied dat een aantal jaren geleden nog een gigantische hit werd in een remixversie. Ik hoor het origineel voor het eerst en het heeft eigenlijk een onverwachte kracht. Ook het derde lied uit deze film, Edge of reality, heeft de sound die ik verwachtte bij deze Elvis-periode, maar krachtiger dan bijvoorbeeld In the ghetto. De tweede film op deze kant is tevens de oudste van de plaat: Double trouble uit 1967. Het betreft het lied Long legged girl (with the short dress on), een pittig rock ‘n’roll lied van 1’27. Elvis moest kennelijk toch zijn ‘ding’ nog even doen, maar klinkt tamelijk gedateerd (toen al), haast anachronistisch. Het vijfde lied op kant 1 is een western ballade, niet uit een film. Na ongeveer 12 minuten [!] is het tijd de plaat om te draaien.

Kant 2 biedt wederom vijf liedjes, waarvan vier uit (vier) films. De eerste is een up-tempo lied uit de film Change of habit (1969), Elvis’ laatste film. Een typische Elvis-song, die doet denken aan zijn oude werk, maar teveel op routine draait. Zijn op een na laatste film The trouble with girls, ook uit 1969, wordt vertegenwoordigd door het gospelachtige lied Clean up your own back yard. Het volgende lied U.S. Male is een klein hitje uit 1968, niet uit een film. Charro is het titellied uit de gelijknamige film uit 1969. Een lied met een kenmerkende filmmuziekspanning. Geen rock, geen ballade, opvallend aardig. Tot slot Stay away uit de film Stay away, Joe (1968), op de melodie van Greensleeves, voor mij het dieptepunt van deze plaat. Of dit nummer erger is dan Wooden heart (Muss I denn) uit 1961 weet ik zo snel niet (maar erg is het wel!).

Na tien liedjes en zes films verder is het tijd een conclusie te trekken. Voor mij is het onduidelijk waarom er van de tien liedjes twee tussen staan die niet afkomstig zijn van een film. Dan had de plaat Elvis in Hollywood, deel 2 kunnen heten. (Er bestaat een Elvis in Hollywood met uitsluitend filmliedjes uit de periode 1956-1966). Voor mij is Almost in love een aanvulling op die plaat en als zodanig een aanwinst. Muzikaal gezien is het geen echte verrassing. Ondanks mijn enigszins vooringenomen houding kan ik toch tot de slotsom komen dat het een aardige verzamelaar is, vooral omdat ik geen enkel lied ervan eerder had gehoord. Uitschieters zijn voor mij A little less conversation, Edge of reality en Charro. Dieptepunt (zoals al gezegd) Stay away, vreemd genoeg het enige lied van deze plaat dat in Nederland een (bescheiden) hit was!!