bijna verliefd in 1970

Door Jan Alfrink, verschenen in 9e editie Let’s Be Friends.

Op 10 april 1970 maakte Paul McCartney bekend dat de Beatles verleden tijd zijn en of dat niet genoeg is, lukt het Apollo 13 een week later niet om te landen op de maan, omdat de zuurstoftank ontploft. Maar een half jaar later lukt het een vlot gemaakt van balsastammen om na 161 dagen Moobolaba, Australië te bereiken. De vier opvarenden waren uit Ecuador vertrokken om aan te tonen dat Indianen eeuwen geleden het Oostelijk halfrond hadden kunnen bereiken. Overigens gaat onder de bevolking van Tahiti het verhaal op dat de blanke God Tiki hun voorouders (uit Peru) naar het eiland heeft gebracht. Afijn, het is tot op heden de langste reis per vlot ooit gemaakt. En of dit allemaal niet genoeg is, komt de Kabouterpartij met acht zetels in de Amsterdamse gemeenteraad en vinden de Dolle Mina’s het nodig om baas in eigen buik te zijn. Wie wil dat niet? Tita Tovenaar zeker wel en ziet in 1970 dan ook het levenslicht. Trouwens in het zelfde jaar nog verscheen Beneath the Planet of the Apes als vervolg op Charles Hestons’ wapenvrije Planet of the Apes (komen wel veel vangnetten in voor, maar dat terzijde). Als klapstuk op de vuurpijl van het roerige jaar 1970 verscheen de merkwaardige LP Muziek van Rosemary Brown, uitgegeven door het Philips-label. Op deze langspeler stonden zeventien klassieke werken (waaronder acht van Liszt). Brown beweerde dat zij de composities op paranormale wijze had verkregen. Sinds 1964 kreeg ze regelmatig bezoek van overleden componisten, in de onvermijdelijke gedaante van geesten, die haar wat onvervalste noten toespeelde.
Het was alsof er een sterk plasma vanuit het geestenrijk op onze wereld van levenden werd uitgekotst, want niet toevallig verscheen in oktober 1970 nog een andere LP, getiteld Almost in Love van Elvis Presley en kan gelijk in het rijtje mee van belangrijkste of opmerkelijkste gebeurtenissen van het jaar negentienhonderdzeventig.
De langspeler Almost in Love is een paranormale compilatie van vreemdsoortige liederen die Elvis had opgenomen in de latere jaren zestig. Sommige nummers waren verloren studiostukken en andere composities werden opgenomen voor enkele vehikels op het witte doek.
Op de voorkant van de hoes zien we de kinnebak van Elvis, die zichzelf in een hemelsblauwe jumpsuit gehesen heeft. Hiermee bevestigd hij zijn status als paranormale krachtbron met verve. Hij straalt zijn publiek in met onzichtbare geluidsgolven van een hoog zalvend gehalte. De achtergrond wordt gedomineerd door een woestijnkleur die het desolate van Elvis’ spirituele talenten nog even flink in de bloemetjes zet. Jawel, vergeet u niet om een fles met bronwater naast de pick-up te zetten als u Almost in Love afspeelt! Een nipje van het water is genoeg om fysieke ongemakken buiten de deur te houden.
Maar de grootste mystiek van Almost in Love zit in de reverse. Draait u Stay Away, Joe eens achterstevoren… Het nummer wordt dan veel beter! Als dat niet paranormaal is, dan moet u Charro eens achteruit draaien. Met een beetje geluk hoort u dan de blanke God Tiki van Tahiti tot u spreken met een wanhoop die de vooruitgespeelde versie met alle gemak overtreft. Het mislukte rockertje Long Legged Girl (with the short dress on) heeft Elvis door gekregen van de geest van Hank Williams. Tenminste de achteruit gespeelde versie dan.
Moet alles dan van achter naar voren gespeeld worden om de spiritualiteit van Almost in Love te vatten? Nee, niet alles. Enkele nummers, zoals Edge of Reality of My Little Friend zijn rechtstreekse boodschappen vanuit het hiernamaals en herbergen tegelijkertijd een beetje de hippe grandeur van de eigentijdse muziek uit die tijd. Wellicht nu wat achterhaald, maar de vrolijke vaagheid blijft recht overeind.
Dan zijn we aangekomen bij de titelsong en kan alleen maar bevestigend geknikt worden als luisteraar.
Liefde overwint altijd, nou ja bijna dan…