almost in love

Door Esther Holtkamp, verschenen in de elfde editie Run On.

“Een recensie over Elvis schrijven? Ja, natuurlijk! Lijkt me leuk!”. Ik hoor het mezelf nog zeggen. Ik schrijf graag, dus waarom dan niet over een plaat van Elvis? Almost in Love, dat klonk mij als onvervalste romanticus als muziek in de oren.

Maar ik moet eerlijk toegeven dat ik me nooit echt heb verdiept in de muziek van Elvis Presley. Eigenlijk ken ik maar twee nummers van hem: de Little Less Conversation-remix van Junkie XL en Hound Dog. Dat laatste nummer hebben we tijdens de muzieklessen van de middelbare school zo vaak moeten zingen dat het onze neus uitkwam.
En daarnaast is hij helemaal niet van ‘mijn tijd’. Dat lijkt me best een geldig excuus als je pas 21 bent.

Om toch goed beslagen ten ijs te komen, baande ik me eerst een weg door alle informatie op internet. Ik ontdekte dat Elvis een doodgeboren tweelingbroer had, dat hij, toen ik geboren werd, al tien jaar en twee dagen dood was en dat hij een duidelijke voorkeur had voor foeilelijke pakken. Op Youtube zag ik dat Elvis beter kon dansen dan zingen. En – eerlijk is eerlijk – dat hij ook best sexy was.

Na al dat speurwerk speelde ik de cd. In iTunes op mijn laptop welteverstaan, hoewel een platenspeler meer op zijn plaats was geweest. De eerste klanken van het nummer Almost In Love vulden mijn woonkamer.

Ik bedacht me dat het hele album naar dit nummer vernoemd was. Hier moest ik dus extra goed naar luisteren.

Your lips were made for kisses so tender
I’m almost in love tonight

Langzaam werd ik meegevoerd door de song. Volgens mij was Elvis best een romantische man. Ik stelde me voor dat ik zijn muziek zo goed zou gaan vinden dat ik me op een dag tussen de verstokte Elvis-fans zou kunnen begeven. Misschien zou ik ooit zelfs vooraan staan bij het optreden van een Elvis look-a-like, zwijmelend bij de muziek. Niets was onmogelijk.
En net toen ik een eind op weg was en het echt mooi begon te vinden, begon het tweede nummer, Long Legged Girl. Ik schrok me kapot.

Everything depends upon
That long legged girl with the short dress on

Wat een verschil met het nummer ervoor! Ik denk dat ik mijn gevoel het beste kan omschrijven als teleurstelling (en angst). Dit paste niet in het beeld van Elvis dat ik zorgvuldig aan het opbouwen was. Het nummer is te ‘grof’ voor mijn smaak.
Ook de op rest van de cd wisselden verrassing en teleurstelling elkaar af. Waren er mooie liedjes en liedjes waar ik toch wel even aan moest wennen. Een van de verrassingen was de originele versie van A little less conversation. En van sommige nummers werd ik zelfs echt vrolijk, bijvoorbeeld van Rubberneckin’.

I see what I like, I like what I see yeah, it gives me such a glow.

Op het nummer Long Legged Girl na vond ik de cd best goed te doen. Vooral Almost in Love vind ik een mooi nummer. Wat een ontdekking, die Elvis. Een romantische man, die aardig kan zingen en ook nog eens kan dansen. En die kleding, daar kunnen we wellicht met Photoshop nog wat aan doen.

Ik denk dat je zou kunnen zeggen dat ik Almost in Love ben…