elvis draait niet

Door Jeroen Boekhorst, verschenen in de 10e Almost in Elvis, getiteld Cindy, Cindy.

Is popmuziek al jaren je broodwinning, word je gevraagd een recensie te schrijven over het album Almost in Love van niemand minder dan de King himself.
Ja, wat moet je dan? Sowieso nog nooit een recensie geschreven over een plaat, laat staan een plaat van Elvis Aron Presley! Wel in mijn functie als muziekprogrammeur (momenteel van dB’s in Utrecht) talloze bands geprogrammeerd en gezien, maar met de King was ik nog niet professioneel in aanraking gekomen. Of je moet het draaien van zijn muziek als DJ meetellen. Steevast draai ik dan overigens Rubberneckin’ als klein zwart plakje vinyl. Lekker soulful nummertje!
Nou ja, toch maar proberen, al was het maar omdat Rubberneckin’ ook te vinden is op Almost in Love, voor zover ik kan beoordelen een rare verzameling liedjes uit films en niet op reguliere platen uitgebrachte singeltjes en B-kantjes.
Ik zit trouwens toch al in de ‘groove’ want net bij de Wibra voor 5 euro Elvis The Dutch Collection aangeschaft, een dubbel-CD samengesteld door niet minder dan 10.000 (!) Nederlandse Elvis fans (hier krijg ik meteen een beeld bij van oudere vrouwen met krulspelden…) met in totaal 50 (!) nummers in schijnbaar willekeurige volgorde variërend van straight up rock ’n roll tot mierzoete en stroperige ballades als het gezwollen Bridge over Troubled Water. Dat laatste is wel een beetje slikken maar goed het is wel onmiskenbaar de King…. Hoewel wanneer is de King eigenlijk de King? Elvis is toch de King of Rock ’n Roll? En niet de King van de stroperige ballade, of de King van de niets-aan-de-hand Boy meets Girl films?
Hoe dan ook, uit deze films blijken veel nummers op Almost in Love afkomstig te zijn. En dat is min of meer bekend terrein. Met mijn vriendje Harry (ook wel bekend als artiest Harry Merry) blowden we ons als teenagers suf om vervolgens tot diep in de nacht Elvis films als Harem Holiday, Double Trouble, Speedway (met Nancy Sinatra !) en Clambake te gaan bekijken. Let wel, niet één per keer maar vaak een hele sessie van minimaal drie films achter elkaar uitmondend in niet te stuiten lachstuipen! Slaapverwekkend is het woord niet, maar goed in slaap vallen bij zoveel films achter elkaar was het wel… Of zou het van het blowen komen? Veel kan ik me er in ieder geval niet meer van herinneren, al staat Harem Holiday me nog steeds helder voor de geest als een van de meest hilarische Elvis films ooit.
Maar goed, de vraag was een recensie te schrijven over Almost in Love. Onervaren als ik daar in ben, neem ik me voor het gewoon te doen zoals mij goeddunkt. Dus beginnen bij het eerste nummer van kant 1 en zo beide kanten van de plaat draaien. Hoewel plaat? Voor dit onvolprezen magazine moest ik het doen met de CDr die ik had toegestuurd gekregen. En het glimmende schijfje ziet er dan wel leuk versierd uit met een plaatje van Elvis en een heuse track listing (duidelijk liefdewerk!) maar draaien op mijn cd-speler doet ie niet. En hoe een plaat te recenseren zonder die te horen? Natuurlijk, Rubberneckin’, Long Legged Girl en A Little Less Conversation ken ik wel. Die laatste eigenlijk vooral in de remix van Tom Holkenborg die ik nog ken van zijn tijd met het knetterharde digitale metalduo Nerve (nog voor Junkie XL). Maar goed niet erg, ik ben toch een liefhebber van zowel vinyl als Elvis. Dus op zoek naar de vinylplaat. En nee, niet op de makkelijke manier via internet maar op de knieën door de bakken van diverse kringloopwinkels met hun eigen aparte geur van verweerde bankstellen en ongewassen kleding. De zoektocht begint hier en ik schrijf geen recensie voor ik de plaat gevonden heb.
Volgende Almost in Elvis dan maar…