we’re coming in loaded

De dertiende uitgave van Almost in Elvis is uit! Het thema is Elvis’ voorliefde voor vuurwapens. Hieronder de publicatie van het redactioneel.


Van mijn vader heb ik geleerd om een doelwit iets onder het vizier te houden, omdat de kogel een kromme dalende baan aflegt vanwege de zwaartekracht. Met dit in het achterhoofd vuurde ik enkele kogels af op een schietschijf tijdens de enige schietoefening die ik kreeg tijdens mijn diensttijd. En verdomd zeg, het werkte ook nog. Mij werd gelijk gevraagd of ik interesse had in het volgen van een opleiding tot scherpschutter. Eigenlijk wel enthousiast antwoordde ik ja, maar toen duidelijk werd dat de dienstplicht dan 14 maanden zou duren in plaats van twaalf, vervolgde ik toch maar mijn opleiding tot telefonist. Tijd was in dit geval dus de munitie die gebruikt werd om mijn liefde voor het vuurwapen te temperen. Het wapen dat ik toentertijd tot mijn beschikking had, was een karabijn uit 1944. We hebben hier dan over de lichting 1991-1992… Het was toen al lang geleden dat communicatiemedewerkers van de landmacht serieus werden genomen.
Echter, voordat u zich bezorgd maakt om mijn opvoeding wil ik u even mededelen dat wij thuis nooit met scherp schoten. Het zijn de luchtbuksen van Wehkamp waarmee ik cowboytje speelde met mijn vader. O, ja, we mochten thuis ook gewoon naar de A-team kijken, waarin er flink op los geschoten werd maar nooit iemand dodelijk getroffen werd. Gevaarlijk? Ach, kinderporno was in Zweden ten tijden van Pipi Langkous nog legaal. En daar mocht elk kind naar kijken. Een kinderopvang heb ik nooit van binnen gezien. Maar dit leidt helemaal nergens toe. Dus laten we aanvangen met waar het allemaal om draait, namelijk Elvis’ voorliefde voor vuurwapens.
Almost in Elvis heeft inmiddels een lange geschiedenis opgebouwd met het behandelen van allerlei vraagstukken betreffende de heer Presley en dan denkt u alles wel gehad te hebben. Maar nee, wellicht het meest spannende onderwerp dat je kunt bedenken komt nu aan bod.
Elvis was verslavingsgevoelig en dat kunnen we staven met zijn overmatige behoefte aan pilletjes, hamburgers, sigaren, auto’s, tv kijken, zijn moeder en klonen daarvan. Maar de gevaarlijkste verslaving in potentie was wel zijn hongerigheid naar vuurwapens. Er zijn foto’s van een jonge Elvis in cowboy kostuum, maar dat bewijsmateriaal zou zelfs Freud niet tevreden stellen als uitleg voor zijn wapen fetisj.
Wellicht wilde Elvis op een gegeven moment zijn machogehalte opvijzelen door opzichtig een wapenarsenaal aan te leggen, omdat andere stoere rock en rollers zijn territorium dreigde over te nemen met rappe muziek en bewapende teksten.
Wat de redenen ook mogen zijn van Elvis’ warme band met de vuurloop, het is een ontwapenend thema voor weer een gedrukte Almost in Elvis die zijn weerga niet kent.