Almost in Love door Getrude uit Breda

Geplubliceerd in de dertiende uitgave We’re coming in loaded.

Uit liefde voor Elvis en degenen die Elvis hopen te worden, wil ik mijn licht laten schijnen over mijn favoriete vrijplaat Almost in Love uit 1970.
Mijn benen waren nogal lang in mijn jonge jaren. Helaas ontkomen deze ledematen ook niet aan het krimpen van de tijd… Dat moet ik denken als ik Long legged girl with the short dress on aan het luisteren ben. Zowel de titel als de inhoud van het nummer doen vermoeden dat het een lang swingend feestnummer is, maar dat is maar schijn. Het swingt aardig, maar is te kort om mij te laten schuifelen. Nou hoef je niet altijd een klein beetje heen en weer te wiegelen. Soms mag het wat wilder en intiemer. Maar op meer van dit zit u niet te wachten van een oude Brabantse tante uit het schone Breda. Aangezien de vele worstenbroodjes en talrijke biertjes tijdens het jaarlijks terugkerende carnaval in Kielegat zijn tol hebben geëist kan dit oudere meisje nog maar weinig opwinding hebben. Maar oreren over mijn pelvisje is nog wel te doen, toch? Dus laat ik die compactdisc maar weer even beluisteren. Tja, ook ik heb geen pick-up meer, maar doet het tegenwoordig met een compactdiscspeler. Mijn kleinkinderen lachen me daarover ook al uit. Zij draaien alleen nog maar muziek via de computer of zo’n mobieltje. Nu terug naar Elvis en zijn opwindende stembanden.
En opgewonden werd ik zeker van Almost in Love. Wat een prachtige ode aan de liefde en het voorspel. Ik moet u bekennen dat mijn man en ik, toen we wat ouder werden, dit nummer vaak opzetten om in de stemming te komen, als u begrijpt wat ik bedoel. Afijn, discretie vereist (komt goed, zoveel lezers hebben we niet: red.) Wie wordt er niet verliefd, als je die lieve Elvis hoort zingen dat hij het bijna is, maar nog niet helemaal?
Oké, u bent het niet gewend van mij, maar nu word ik wat kritischer over mijn imaginaire echtgenoot. Aangezien ik de film Live A Little, Love A Little eerder zag dan dat dat ik het liedje had gehoord, kan het mij niet meer bekoren. Dan heb ik het over Edge Of Reality. En dat is jammer, want dit is waarschijnlijk het enige nummer dat enigszins nog een beetje raakvlak had met de hippietijd toentertijd. Die periode, is eerlijk gezegd, wel helemaal langs me heen gegaan, dus neemt u mijn mening maar niet al te serieus. Het klinkt allemaal wel vaag en Elvis en de begeleiding maken er een toffe boel van, maar ik moet altijd denken aan die scene met dansende kreupele paashazen terwijl Elvis dit nummer playbackt. Wellicht droegen ze gewoon vreemdsoortige pyjama’s. Het is dan ook al weer een tijd geleden, maar ik snapte er toen ook al bar weinig van. Wellicht draaide de film Live A Little daarom niet in het nuchtere Breda en moest ik helemaal naar Amsterdam waar de prent in een of ander bizar achteraf bioscoopje werd gedraaid. Volgens mij zat ik er alleen met een clubje mensen met het syndroom van down, die onder begeleiding een dagje uit waren in onze hoofdstad. Dat doet er nu allemaal even niet toe. Verder met die recensie.
My Little Friend is wat mij betreft het zelfde laken een pak. Ik heb de tekst van dit nummer zelfs uitgeschreven voor me liggen, maar nog steeds snap ik er helemaal niets van. Ondeugend als ik toen nog was, veertig jaar geleden, dacht ik de titel wel te vatten. Maar nu denk ik dat het net zo goed over numerologie of geweren kan gaan. Dat waren tenslotte ook hobby’s van Elvis, naast de vrouwtjes.
Gelukkig is mijn held weer snel de oude met de stoute swingers Rubberneckin’ en A Little Less Conversation. Helaas vond een landgenoot het nodig om Conversation, zo’n tien jaar terug, aan te randen met allerlei toeters en bellen. Heiligschennis als u het mij vraagt! Het leverde dan wel een wereldhit op, maar mijn manneke heeft zich zeker enkele malen omgedraaid in zijn fraaie graf.
Mij is wel eens verteld dat John Lennon er was voor de werkende klasse, maar dan hebben veel mensen niet geluisterd naar U.S. Male. Die Beatles-fans hebben echt oogkleppen op wat dat betreft. In onvervalste country-stijl met, als u het mij vraagt, een likje rhythm-and-blues, brengt Elvis een ode aan de gewone arbeider. Uiteraard zitten er ook weer liefdesperikelen in verweven. Het blijft een bard naar mijn hart.
De laatste echte verwennerij op de plaat is Clean Up Your Own Backyard. Je kunt die Elvis wel om een boodschap sturen. Voordat je klaagt over andermans geneuzel, maak eerst je eigen achtertuin in orde. Zoiets. Maar dan met die stoere stembanden van dat stuk vlees waar ik toentertijd wel zachtjes in wilde bijten… Afijn, ik dwaal weer af. Dat doe ik iets te vaak als ik denk aan de heer Presley, toen hij nog zo knap voor de dag kwam.
De laatste twee vreemde snuiters zijn de twee titel nummers van de gelijknamige films Charro! en Stay Away, Joe. Het laatste nummer is naar mijn idee net zo rommelig als de prent mijn idee net zo rommelig als de prent zelf. Deze film was zelfs niet goed genoeg voor hetzelfde achteraf zaaltje in Amsterdam waar ik toen Love A Little heb gezien. Het was zelfs een beetje een foute film. Denkt u maar aan Kuifje in Afrika, maar vervang dan Kuifje door Elvis en de inwoners van Afrika door nazaten van Sitting Bull, Crazy Horse en Touch the Clouds. Alleen waren het dan geen dappere krijgers maar schreeuwende alcoholisten. Charro! doet me niet zoveel aangezien het mij te veel een cowboy-riedeltje is. Maar zo als Elvis dan weer zo mooi uithaalt in het refrein, denk je echt dat Elvis zelf gelooft dat hij Billy the Kid is.
Almost in Love is wat mij betreft de ideale potpourri. Een luchtverfrisser voor de oren. Niet alle ingrediënten hoeven te beklijven om als totale schotel toch te smaken.