Almost in love door Fred van Veen

Familie kiekje van de Presley's in gelukkiger tijden...Na een arbeidzame dag, hijs ik me moeizaam in mijn zetel die mij automatisch in de positie voor de pc brengt. Daar staat die zetel nu eenmaal. Moet nu net vandaag woensdag de 18e mei de warmste dag zijn die 2014 vooralsnog geproduceerd heeft, dat ik me voorgenomen heb mijn belofte in te lossen, en de langspeler Almost in love met u door te nemen?
Zweetdruppels gutsen langs mijn ongeschoren wangen al kriebelend mijn hemd in, niet zo zozeer het warme weer, als wel mijn slechte conditie verradend. Maar ook de wetenschap dat ik mij in een illuster rijtje Almost in love recensenten ga scharen, ontlokt menig zweetklier het zilte goedje los te laten. Had ik me nu maar niet ingelezen… Al wat ik ooit op papier heb weten te krijgen, was destijds – in zwart wit nog – te vinden in een plaatselijke voetbal vodje, waar je de uitslagen, komende voetbal programma’s en enkele verslagen van al dan niet gewonnen wedstrijden kon lezen. Oh, en laten we niet vergeten dat Oom Donald ooit een briefje mijnerzijds in zijn Oom Donalds brievenbus heeft geplaatst, en als Oom Donald mijn schrijven goed vond ooit, dan waarom u nu niet, bedenk ik me nu!
Voor de gelegenheid heb ik de originele lp – ooit opgeduikeld in Amsterdam in …eh… Concerto – klaar gelegd. Weliswaar uit de zon, al was dat dan weer niet bewust gedaan. Overigens is dat album uiteraard ook op cd terug te vinden, maar als dat exemplaar niet voor handen zou zijn, dan zijn de deuntjes vanzelfsprekend ook weer los terug te vinden op verschillende cd’s.
Trouwens, je wordt merkwaardig aangekeken hoor, zo op een doordeweekse verjaardag van die of geen, als ze in de collectie kijken, en bemerken dat je van de meeste Elvis lp/cd’s alles wel een paar keer dubbel hebt. Is dat niet wat overdreven en geld verkwistend, hoor je ze denken. Strikt genomen hebben ze ook wel gelijk, want zo door de jaren heen heb ik, met Elvis mee en wat andere musici, toch een knappe middenklasser op mijn zolder geparkeerd. Een hele knappe, om zodoende uit te drukken, dat ik misschien wat geld over den balk heb gesmeten. Ach, de mensen die wat bedenkelijk staan te kijken naar al die glimmende schijfjes, en er nog commentaar op hebben ook, betrap ik op hun beurt van het kopen van hengels á 200 euro, molentje erbij: 120 euro. Dit alles exclusief andere bijbehorende onzin. En dan ook bij voorkeur 15 stuks van alles, want ja hey, die visjes willen allemaal met hun eigen soort hengel gevangen worden. En het liefst een bootje erbij, die als je even geen zin hebt in vissen, voor al het andere wat aan watersport te beleven is, totaal ongeschikt blijkt te zijn… Ze moeten het zelf weten hoor, maar dan rij ik liever in een ouwe roestbak en ga vissen met Elvis muziek erbij afgespeeld op de cd speler van die roestbak… Kijkend naar bootjes…
find out whats happening65Eind jaren 80 was ik net bevangen door de stem van Elvis, en verdiende inmiddels wat centjes en kon zo af en toe een lp kopen die me toen al wat prijzig leken. Het liedje My boy had me op mijn vijftiende op het spoor gezet. Het dubbelalbum The Memphis Record in 1987 deed de rest.
Buurjongen en Beatle fan in hart en nieren, André, liet me kennis maken met rijen vol bakken met 2e hands lp’s in voorgenoemde winkel. Daar kon ik mijn slag slaan, want 7 gulden 50, was wat anders als 25 of 30 gulden voor de lp’s die destijds in de toen nog florerende lp-winkels gevraagd werden. Vaak ook de meest onzinnige verzamelaars, enkele titels uitgezonderd als Return of the rocker en uiteraard The Memphis Record. Die werden gelijk of kort erna ook op cd aangeschaft. Maar in Concerto was ik nog arm, maar de hemel te rijk, dat ik voor een meier met een welgevulde tas de stad verliet.
En in zo’n tas bevond zich eens een album met de titel Almost in love… En er was eens een jong ventje dat verwonderd de eerste tonen van dat album hoorde, de achterkant van de hoes bekeek daar ook een bekende van hem uit vaders platenkast zag: Jim Reeves en het eerste liedje meer bij hem vond passen, om direct erna zich wezenloos te schrikken van een lang gebeende dame met een kort rokje aan…
Het volume was tijdens de openingstrack flink opengegaan, want in mijn toenmalige Elvis collectie ter waarde van nog geen kinderfietsje, was ik nog niet een zo zacht liedje van Elvis tegengekomen. Maar toen dus na Almost in love, de Long legged girl zich aandiende, donderde onder mijn slaapkamertje bijna de verlichting in de huiskamer op de salon tafel. Wist ik gelijk ook hoe ouders in de jaren ‘50 tekeer gingen tegen hun kinderen bij de eerste tonen die Elvis indertijd voort bracht.
walk alone shotEdge of reality zou even los van de uitstekende muzikale begeleiding en de stem, die als een Mozart ook nog wel wat eeuwen mee zal gaan, als lied, of beter gezegd als titel niet misstaan in de cd-reeks van het Follow that Dream label. Vandaag de dag telt die reeks al meer dan 130(!) titels, die alle Elvis-sessies en vele concerten herbergt. Een album met deze titel zou dan de nog resterende zuchten, die door de technici van Elvis zijn vastgelegd, kunnen bevatten.
My little friend valt een beetje uit de toon in al het geweld wat Elvis gedurende januari en februari van 1969 in Memphis opnam. Het kabbelt zo’n beetje een ruime 2 minuut 30 door, en wat mij betreft had het een half uur mogen kabbelen. Wat aangenaam koperwerk, een zwellend viooltje en een prettig bescheiden koortje. Niks mis mee!
Nee, dan het klapstuk van kant 1: A little less conversation. Ongetwijfeld gehoord hoor, eind jaren ‘80, maar pas weer aan gedacht in… yep, 2002, toen onze eigen Junkie er mee aan de haal ging. Vreemd eigenlijk dat het me niet zo opviel, want doorgaans kan ik wel overweg met funk uit de speakers. Een kleine stilte valt, want we moeten de lp na A little less conversation omdraaien, een toch inmiddels gedateerde handeling.
Nog meer funk met het heerlijke Rubberneckin’. Die track op deze lp is werkelijk uitgesleten, niet in de laatste plaats doordat mijn hormonen eind jaren ‘80 nogal puberend opspeelde, maar samenhangend door de het vrouwelijke achtergrondkoor, die zo machtig mooi op de voorgrond traden met geluidjes die ik nog niet helemaal live had gehoord, maar me er wel een voorstelling bij kon maken.
Dan Clean up your own backyard, die werkelijk van de eerste tot de laatste toon klopt met… met alles. Die net zo gruwelijk mooi is, als dat ie onopgemerkt is gebleven, zelfs onder verstokte Elvis fans.
Stoer, macho, niet mee te spotten, en mannelijk, kortom, U.S. Male, ware het niet dat Jerry Reed die de geestelijke vader is van dit gezongen statement, de versie der versies al gezongen had, anders had Elvis dat inderdaad wel gedaan.
Dan Charro!, een film met slechts één lied, de titel track, en dan denk je bij menig film, had maar minder liedjes gezongen, nu denk ik, had er in deze categorie maar een lp van vol gezongen, maar nee…Jawel, er was nog een lied opgenomen, Let’s forget about the stars, maar die was al gesneuveld voordat de film begon. Overigens is dat lied dan weer te vinden op een ander budget album, is dit besproken album onder de subtitel Camden uitgebracht, Let’s forget about the stars is te vinden op het Pickwick label. Dat album heet Let’s be friends, en begint met het lied wat deze Camden lp besluit: Stay away Joe!. Bent u wel eens op de fiets een bocht in gegaan die u maar net hield? Dat u voortdurend dacht over enkele tellen lig ik op mijn platte smoel? Maar dat je het stuur net kon houden, tot gelukkig de weg weer recht werd? Dat moet Elvis gedacht hebben tijdens deze take, die per abuis op het album is geperst. Het is geen memorabel nummer en de film ook niet. Maar elke keer toch is een glimlach niet te onderdrukken bij zowel het kijken als het luisteren van respectievelijk de film, als wel het laatste lied op het album: Almost in love.