Het piemeltje van David

De vijftiende uitgave van Almost in Elvis staat in het teken van Heartbreak Hotel, het nummer waarvan Sam Phillips zei dat het maar een morbide zooitje was. Hieronder een artikel uit deze nu al roemruchte editie van Almost in Elvis, het gedicht Het piemeltje van David.
tumblr_lxghrjxu6x1qad7ugo1_r2_1280
Alle baby’s van de oorlog
of vlak erna
hadden net hun piemeltjes gevonden
of hun voorbillen

De indiaan in Jim, de walrus in John, de Mercedes in Janis
de duivel in Mick en Ziggy in David
kwamen uit bot tot leven
want de stem van Elvis werd eindelijk gehoord

De ene zat op schoot bij zijn vader, de afwezige admiraal
De ander knuffelde met zijn tante, maar kreeg geen liefde
En alleen het concept God bood troost
Totdat een liedje van die ruimtevaarder
de aardse kinderen weg lonkte van borst, schoot en poppen

‘Sinds mijn schatje mij verlaten had’
Janis begon te schrijnen
‘Vond ik een troostend huis’
John begon als een volwassene te vloeken
‘Aan het einde van Eenzame straat’
Jim kwam voor het eerst in zijn wigwam
‘In hartengrief hotel’
David speelde gitaar
en liet zijn piemeltje voor dood achter